Δεν είναι η ενδεικνυόμενη επιλογή για την αντιμετώπιση παδιών με λεμφαδενίτιδα από άτυπα μυκοβακτηρίδια. Παρότι στα περισσότερα ανοσοεπαρκή παιδιά η λεμφαδενίτιδα από άτυπα μυκοβακτηρίδια θα αυτοϊαθεί, υπάρχει πολύ μεγάλη πιθανότητα συριγγοποίησης του φλεγμαίνοντος λεμφαδένα και πολύμηνης εκροής οροπυώδους υγρού, με ανάγκη για συνεχή επίδεση και αλλαγές. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με το μακροχρόνιο αισθητικό αποτέλεσμα (σχηματισμός ουλής, υπέρχρωσης) καθιστούν αυτή την επιλογή λιγότερο ελκυστική.

Δείτε λοιπόν τι συνέβη στο Γιώργο όταν ακολουθήθηκε η επιλογή της παρακολούθησης: μετά από 3 εβδομάδες παρακολούθησης παρατηρήθηκε αυτόματη σχάση και παροχέτευση πυώδους περιεχομένου από τον φλεγμαίνοντα λεμφαδένα. Το συρίγγιο που δημιουργήθηκε είχε συνεχή εκροή μικρής ποσότητας οροπυώδους υγρού και «στέγνωσε» μετά από 10 μήνες αφήνοντας επίπεδη ουλή και υπέρχρωση (Εικόνες 1, 2).

Εικόνα 1                                        Εικόνα 2

Εικόνες 1 & 2: Σχηματισμός συριγγίου και ουλής σε παιδιά με λεμφαδενίτιδα από άτυπα μυκοβακτηρίδια.

Ποια θα ήταν λοιπόν η ενδεικνυόμενη θεραπευτική αντιμετώπιση για την περίπτωση του Γιώργου;