Δεν είναι η ενδεικνυόμενη θεραπευτική επιλογή για την αντιμετώπιση της τραχηλικής λεμφαδενίτιδας από άτυπα μυκοβακτηρίδια. Και τούτο γιατί τα ποσοστά επιτυχίας είναι σημαντικά μικρότερα σε σχέση με την επιλογή της χειρουργικής εξαίρεσης του λεμφαδένα, και επιπλέον δεν αποφεύγεται η πιθανότητα συριγγοποίησης και σχηματισμού ουλής. Κοιτάξτε λοιπόν τι συνέβη στο Γιώργο μετά τη χορήγηση ειδικής αντιμικροβιακής αγωγής με δράση έναντι των άτυπων μυκοβακτηριδίων:

Ο Γιώργος ξεκίνησε θεραπεία με συνδυασμό κλαριθρομυκίνης και ριφαμπουτίνης την οποία ανέχθηκε καλά. Παρατηρήθηκε μικρού βαθμού υποχώρηση της λεμφαδενικής διόγκωσης μετά από 2 μήνες θεραπείας, ωστόσο δεν αποφεύχθηκε ο σχηματισμός συριγγίου, από το οποίο παροχετευόταν μικρή ποσότητα οροπυώδους υγρού. Μετά από 6 συνολικά μήνες αγωγής το συρίγγιο «στέγνωσε» και τελικά παρέμεινε επίπεδη ουλή και υπέρχρωση (Εικόνες 1, 2).

,

                   Εικόνα 1                                  Eικόνα 2

Εικόνες 1 & 2: Σχηματισμός συριγγίου και ουλής σε παιδιά με λεμφαδενίτιδα  από άτυπα μυκοβακτηρίδια.

Ποια θα ήταν λοιπόν η ενδεικνυόμενη θεραπευτική αντιμετώπιση για την περίπτωση του Γιώργου;