Αποφασιζετε να αφησετε την -εως τωρα αποδοτικη- ενδοφλεβια αντιβιοτικη αγωγη, την ενδοφλεβια χορηγηση υγρων και τον ουροκαθετηρα για 2 ακομη ημερες. Αναγνωριζετε οτι οι ζωτικες λειτουργιες του αρρωστου εχουν αποκατασταθει πληρως, ομως απο την αλλη -και μετα απο προτροπη και των συγγενων- αποφασιζετε οτι "να παραμεινει 2 μερες ακομη για να ειμαστε σιγουροι" καθως μαλιστα μεσολαβει το Σαββατοκυριακο.

Επιπλεον, εφοσον δεν καταπινε καλα και πνιγοταν πριν, αποφασιζετε οτι θα ηταν προτιμωτερο να ολοκληρωσει ενδοφλεβιως την αντιβιοτικη αγωγη.

Τελος, πειθεστε απο την πιεση των συγγενων οτι, αφου ο αρρωστος ειναι την περισσοτερη ημερα κατακεκλιμενος, καλο θα ηταν να παραμεινει ο ουροκαθετηρας, που τους διευκολυνει και τους απαλλασει απο την φροντιδα της συχνοτατης αλλαγης πανας και τα εξοδα που αυτο συνεπαγεται.

Οσο σημαντικο ειναι να μπορουμε εγκαιρως να αντιληφθουμε οτι το πλανο θεραπειας μας δεν παει καλα και ενδεχομενως χρειαζεται αναθεωρηση, αλλο τοσο σημαντικο ειναι να μην παρατεινουμε ασκοπα την παρμονη ενος ασθενη στο Νοσοκομειο και την υπαρξη προσθετων υλικων -πχ φλεβοκαθετηρων, ουροκαθετηρων- οταν εχουν ολοκληρωσει την αποστολη τους. Αυτες οι πρακτικες και η παρατεταμενη νοσηλεια προδιαθετουν στην εμφανιση Νοσοκομειακων λοιμωξεων, συχνα απο ανθεκτικα μικροβια που ειναι δυσκολο να αντιμετωπιστουν.