Οι συγγενεις του αρρωστου ερχονται στο γραφειο να σας ευχαριστησουν για τις προσπαθειες σας, εχοντας ξεπερασει τον "πανικο" του Τμηματος Επειγοντων. Bλεπουν οτι μετα την εισαγωγη του στην Κλινικη, ο αρρωστος συνεχιζει να βελτιωνεται, αργα αλλά σταθερα. Σας προσκομιζουν επισης τα αντι-υπερτασικα φαρμακα που χρονιως λαμβανει ο αρρωστος. Αποφασιζετε να τα χορηγησετε "γιατι δεν τα πηρε σημερα και χθες".
Το επoμενο πρωι ο αρρωστος ειναι εκ νεου επιδεινωμενος και η Αρτ. Πιεση του ειναι 80/55mmHg.

Σε αρρωστο με χαμηλη πιεση δεν χορηγουμε τα αντι-υπερτασικα που τυχον επαιρνε, τουλαχιστον μεχρι να σταθεροποιηθει η πιεση του.

Γενικοτερα, καλο ειναι σε μια νοσηλεια για οξυ προβλημα, να μην βιαζομαστε να επαναχορηγησουμε τα φαρμακα που λαμβανει χρονιως ενας αρρωστος, πχ:

-αντι-υπερτασικα

-διουρητικα

-υπολιπιδαιμικα

-αντι-διαβητικα δισκια

-αντιπηκιτκα κλπ.

Πρεπει να εκτιμουμε καθημερινα, κατα ποσον χρειαζεται καθενα απο αυτα. Εξαιρεσεις αποτελουν τα κορτικοειδη -και συχνα τα ηρεμιστικα και ψυχοτροπα πχ βενζοδιαζεπινες- τα οποια δεν θα πρεπει να διακοπτονται αποτομα κατα τη νοσηλεια, αλλά να υποκαθιστανται.