Συγχαρητήρια, διέγνωσες σωστά! Ο ασθενής αυτός έπασχε από τη νόσο του Ménière και μάλιστα στο αριστερό του αυτί.

Ανακεφαλαιώνοντας, η νόσος του Ménière χαρακτηρίζεται από:

α) επεισόδια αιφνίδιου περιστροφικού ιλίγγου διάρκειας από μισή ώρα μέχρι 5 ώρες

β) νευροαισθητήρια βαρηκοΐα και

γ) εμβοές  από το αυτί που πάσχει.

Η αιτιολογία της νόσου αυτής είναι άγνωστη ακόμη, εμπλέκονται πολλοί παράγοντες όπως:

- γενετικές ανωμαλίες

- ιογενείς λοιμώξεις

- αλλεργίες

- αυτοάνοσοι μηχανισμοί

- ενδοκρινολογικές και

- αγγειακές δυσλειτουργίες.

Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις το παθοφυσιολογικό αποτέλεσμα είναι το ίδιο, δηλαδή η παθολογική διάταση (ύδρωπας-βλέπε εικόνα) του υμενώδους λαβυρίνθου, η οποία οφείλεται είτε σε αυξημένη παραγωγή ενδολέμφου από την αγγειώδη ταινία του κοχλιακού πόρου είτε σε ελαττωμένη παροχέτευση της ενδολέμφου από τον ενδολεμφικό πόρο ή σάκο. Η αύξηση της ενδολεμφικής πίεσης μέσα στον ενδολεμφικό πόρο ενοχοποιείται για την έκλυση κρίσης ιλίγγου. Η αύξηση αυτή, όταν φτάσει σε έναν ουδό προκαλεί ρήξη της μεμβράνης του Reissner του κοχλία, οπότε γίνεται μίξη της πλούσιας σε Κ⁺ ενδολέμφου με την πλούσια σε Na⁺ περίλεμφο. Η επίδραση του Κ⁺ στον περιλεμφικό χώρο θεωρείται ότι είναι τοξική και επιδρώντας στις περιφερικές απολήξεις του κοχλιακού και του αιθουσαίου νεύρου μέσα στον λαβύρινθο επιτείνει τα συμπτώματα του ιλίγγου και της βαρηκοΐας - εμβοών.

Η διάγνωση στον ασθενή μας στηρίχθηκε στην παρούσα συμπτωματολογία και στο ατομικό ιστορικό του.

Κατά τη διάρκεια της κρίσης του ιλίγγου, θα πρέπει να αναζητούμε τη χαρακτηριστική τριάδα υποκειμενικών συμπτωμάτων:

α) πτώση ακοής

β) αίσθημα πληρότητας από το αυτί

γ) εμβοές από το αυτί.

Η νόσος τεκμηριώνεται με:

α) νυσταγμό με διεύθυνση προς το πάσχον αυτί, τουλάχιστον στη διάρκεια των κρίσεων

β) στροφή του ασθενή προς το υγιές αυτί στις δοκιμασίες στάσης και βάδισης και

γ) παθολογικό τονικό ακουόγραμμα 

Η αξονική και μαγνητική τομογραφία συμβάλλουν στον αποκλεισμό άλλων παθολογικών καταστάσεων του εγκεφάλου.

Η θεραπεία της νόσου του Ménière είναι άμεση και χρόνια.

Η άμεση είναι συντηρητική κατά τις κρίσεις, και περιλαμβάνει:

α) ενδοφλέβια χορήγηση υγρών,

β) αντιεμετικά και

γ) αγγειοδιασταλτικά.

Για χρόνια αγωγή, μπορούν να δοθούν:

α) κατασταλτικά της λαβυρινθικής λειτουργίας

β) διουρητικά και

γ) δίαιτα πτωχή σε αλάτι.

Υπάρχουν και εγχειρητικές μέθοδοι για την αντιμετώπιση της νόσου, αλλά προτιμούνται μόνο σε περίπτωση που οι κρίσεις είναι σφοδρές και πολύ συχνές.

Βιβλιογραφία

1. Minor LB, Schessel DA, Carey JP. Ménières disease. Curr Opin Neurol 2004;17:9-16.

2. Semaan MT, Alagramam KN, Megerian CA. The basic science of Menieres disease and endolymphatic hydrops. Curr Opin Head Neck Surg 2005;13:301-307.